| Bazel begint een beetje op Miami te lijken, wat kunstbeurzengekte betreft. Logisch ook, omdat de Art Basel-organisatie de oversteek naar de VS maakte en in Florida de bonanza in gang zette. Nu komt het allemaal terug naar Europa. Naast Art Basel kunnen we daarom dit jaar naar de Liste (de beurs voor de 'young pretenders' die inmiddels al weer vele jaren bestaat), de Volta (tweede editie dit keer), de BâleLatina (beurs voor 'Latijnse' kunst, ook voor het tweede jaar), Scope, een Print Fair en een design-evenement dat zijn oorsprong vond in Miami.
Vandaag stond voor mij de Scope, Liste en de sectie Art Unlimited van Art Basel op het programma. Scope begon als een hotelbeurs (van buitengewoon wisselende kwaliteit), maar heeft inmiddels ook ruimtes opgezocht waar echte standbouw mogelijk is. In Bazel is het een oud douanegebouw. Een prettige ruimte, met zo’n 75 galeries. Niet te groot. Overzichtelijk. En van behoorlijke gemiddelde kwaliteit. Wel een overdaad aan fröbel-figuratie. Dat is dan toch de handel die onverbiddelijk spreekt. Opvallend veel klein werk ook. Huiskamerformaat en daardoor prettig verzamelbaar. Het echte avontuur ontbreekt echter.
Dat avontuur zou je mogen verwachten op de Liste. Hier staan de meest hippe galeries. Maar ook hier veel grijpbare figuratie. Al is er in de oude bierbrouwerij – dat zorgt voor een labyrintisch parcours waar doorheen het steeds weer moeizaam navigeren is – wel veel meer avontuur te zien dan op Scope. De trend van het knipogen naar het modernisme is hier in volle hevigheid te beleven. En wie denkt dat Nederland internationaal niet zo meedoet, wordt op de Liste gelogenstraft: Juliètte Jongma, Upstream, Martin van Zomeren, Ellen de Bruijne en Zinger Presents (voor de eerste keer) doen allemaal mee. Van Zomeren heeft prachtige nieuwe paneeltjes van rising star Praneet Soi en Zinger toont heel dapper één grote installatie van Graham Hudson (zie ook het mei-nummer van Kunstbeeld).
Het tonen van grote installaties op beurzen is tricky business. Je geeft meteen je hele stand weg en dat is met de hoge huurprijzen een heikele onderneming. Bij de Art Basel hebben ze daar iets prachtigs op bedacht: een extra hal waar galeries plekken kunnen huren voor grote installaties. Niet zomaar natuurlijk, er zit een strenge ballotage op. Zo is de Art Unlimited ieder jaar een 'expositie' die verrassend coherent is en van hoge kwaliteit, met grote namen die vaak ook indrukwekkend werk maken. En opnieuw moet je verzuchten dat 'de markt' veel goed werk te bieden heeft. Zet Art Unlimited in het Italiaanse paviljoen in de Giardini en je hebt een prachtig overzicht.
Christoph Büchel pakte het meest spectaculair uit met een giga-installatie die de verbeelding is van een anarchistische scrapyard, inclusief louche bar en alternatieve handeltjes. Er worden maar weinig mensen tegelijk toegelaten, maar het is de moeite waard. Pierre Huyghe had een betoverende installatie van een verkleinde 'discovloer' die in mist gehuld voor een fascinerend lichtspel zorgde. Wat in de Art Unlimited geen plaats kon vinden, kon ook nog op het voorplein van het beursgebouw een plek krijgen. Een fraaie boomhut in een hoge lantaarnpaal van de Japanner Kawamata bijvoorbeeld. En de buttplug-kabouter van Paul McCarthy. In Nederland waren we te bescheten om het grote beeld in de écht openbare ruimte te zetten (en dus werd het 'verbannen' naar de semi-openbare binnenplaats van Boijmans), in Zwitserland hebben ze er duidelijk minder moeite mee. En terecht.
Morgen maar eens kijken wat de hoofdbeurs te bieden heeft.
|
